سطوح قطعه كار
سطح كار: سطح كار به سطحي گويند كه از روي آن براده برداري مي شود .
سطح برش: سطح برش به سطحي از قطعه كار گفته مي شود كه مستقيما زير لبه برنده تيغه فرز قرار مي گيرد و براده برداشته مي شود.
سطح كار شده: سطح كاري كه پس از براده برداري در روي قطعه كار ظاهر مي شود"سطح كار شده" ناميده مي شود.
زاويه گوه β :زاويه بين سطح براده و سطح آزاد را "زاويه گوه تيغه فرز" مي نامند و با β نشان مي دهند و مقدار آن بسته به جنس قطعات فرق مي كند.
در اجسام سخت مقدار آن بيشتر و در اجسام نرم مقدار آن كمتر است و مقدار تقريبي آن مانند زواياي رنده هاي تراشكاري است و در حدود 56 تا 81 درجه است.در جدول 1 زواياي تيغه فرزهاي از جنس فولاد تندبر نشان داده شده است.
زاويه آزاد α : زاويه بين سطح آزاد تيغه و صفحه مماس بر سطح برش را "زاويه آزاد تيغه" مي نامند و با علامت α نشان مي دهند .مقدار آن تقريبا بين 4 تا ˚14 است
زاويه براده γ : زاويه بين سطح براده و سطح قائم برسطح برش به نام" زاويه براده" مي نامند و با علامت γ نشان مي ددهند (شكل2) و مقدار تقريبي آن بين 5 تا ˚30 است.
زاويه برش δ : مجموع زوايا ي آزاد α و گوه β را به نام "زاويه برش" مي نامند و با علامت δ نشان مي دهند.
زاويه مارپيچ تيغه فرز λ : تيغه فرز ممكن است دارا لبه هاي برنده مستقيم (موازي محور فرز) و يا لبه برنده مارپيچ باشند مقدار اين زاويه به گام مارپيچ لبه برنده تيغه بستگي دارد .براي براده برداري اجسام سخت مقدار اين زاويه كم و در حدود 10 تا ˚35 است و در اجسام نرم مقدار اين زاويه بيشتر و بين 25 تا ˚45 است
الف: لبه هاي برنده مستقيم(موازي محور فلز) با تمام طول لبه خود براده برمي دارند و به آن سبب كار فرز ضربه اي است و قدرت برش كم است.
ب: لبه هاي برنده مارپيچ كه آرامتر كار مي كنند و هنگامي كه يك دنده از كار خارج مي شود دنده ديگري مشغول براده گيري شده است براده ها هم به پهلو ريخته مي شوند