فضا   

درسال 1964 ناسا توانست ازمرکز پروازهای فضایی گدارد یک تابه ی بازتابیده ی لیزری ماهواره ی مداری را آشکارسازد. درژانویه 1965 دانشمندان نیروی هوایی توانستند ازیک تابه ی نوربازگشته ی لیزری ازماهواره ی لارگوس که به وسیله ی ناسا درارتفاع 1500 کیلومتری زمین درمدار قرارداده شده بود عکسبرداری کنند. برای دانشمندان ناسا تشخیص سیگنال لیزرازتشعشع زمینه با نوفه دشواربود. اما نیروی هوایی توانست بدون توسل به یک اقدام فنی پیچیده دربه دست آوردن یک سیگنال واضح وقابل اندازه گیری ازماهواره پیروزشود.

این لیزر ودستگاه آشکار سازی آن بربام ساختمان آزمایشگاه مربوط به تسهیلات مرکز پژوهشی کمبریج نیروی هوایی درهانس کومب -فیلد بدفورد – ماساچوستس نصب شده بود. پروژه ی نیروی هوایی لارگوس نامیده شد. این طریقه ی تحصیل مثلثش مستلزم روشن کردن ماهواره های لیزری است که مجهز به بازتابنده های گوشه ای باشند وازآنها روی زمینه ی ستاره ها عکسبرداری شود. این طرح (( مثلثش فضایی ))‌ نامیده شده زیرا دودستگاه یا بیشتر که محل یکی ازآنها دقیقا شناخته یک تصویردقیق یک لکه به وجود خواهد آمد. دانشمندان نیروهای هوایی توانستند ازسیگنال بازتابیده که قطعا کم شدت شده محل ماهواره را درفضا مشخص می کند ایستگاههای دیگرممکن است درنزدیکی (( ایستگاههای شناخته شده ))‌ قرارگرفته باشند. اطلاعات درباره ی زاویه ها با عکسبرداری ازتصویرماهواره نسبت به موقعیت معلوم ستاره ها وبردمورب تا ماهواره ازبرد خوانده شده ی تابنده ی رادار لیزری به دست می آید. این اندیشه ازعملیات زمین پیمایی ماهواره آنا ناشی شده است.
ماهواره های آنا دارای بیکن ها یی هستند که بنا به فرمان روشن می شوند وازآنها درزمینه ستاره ها عکسبرداری می کنند. لارگوس به سادگی به وسیله ی باز تابنده های غیرفعال جانشین منابع نیروی الکترونیکی پیچیده وبیکنهای ماهواره ها شده است. منبع نوردرروی زمین جایی گذارده شده که بتوان آنرا تعمیر بازرسی ودرصورت نیاز تعویض کرد. همچنین لارگوس دارای امکانات جالبی دردادن اطلاعات مربوط به برداست که به وسیله ی آنا عملی نیست . محاسبات نسان داد که دست کم 100 ژول انرژی لیزری با یک واگرایی تا به 10 تا 15 دقیقه قوس مورد نیاز است. این واگرایی باری سیستم رادارنوری نسبتا بزرگ است اما لازم است زیرا به سبب اشتباهات تعیین محل ماهواره درآسمان نمی توان لیزررا به طوردقیق روی سفینه فضایی نشانه رفت. نیروی هوایی متوجه شدکه درازی مدت تپه نباید کمترازیک وبیشتراز3 هزارم ثانیه باشد.

ایزرمورد استفاده یک دستگاه یاقوتی بود که دردمای هیدرژن مایع کارمی کرد. بازتابندگی ازماهواره با عکسبرداری به وسیله photoreceiver گزارش می شداین دستگاه شامل یک لامپ نورفزوننده بود که درانتهای یک تلسکوپ باتابنده ی تنظیم نشده ی 27و1 سانتیمتری با یک پالایه ی 15 آنگسترمی قرارداده شده درمرکز 6935 آنگسترم نصب شده این گیرنده ی نوری روی یک فرستنده ی لیزری سوارشده بود تا نشانه روی را آسان سازد. مسئله اساسی درردیابی ماهوره ها ازاینجا ناشی می شود که سرعت این هدف نسبت به زمین بسیارزیاد است. دراین لحظه ماهواره تمام قطرتابه را در6و0 ثانیه طی می کند ازاینرو مدت تابش باید کوتاه باشد وگرنه به جای بوده عکسبرداری کنند. با وجود این به سادگی عکسهای آنها قابل تشخیص بود همچنین گیرنده ی عکاسی سیگنال را دریافت کرد ولی نتیجه معین ودقیقی به دست نیامد اما معلوم شد که این طرح عقلایی است ودانشمندان نیروی هوایی طرح آزمایشهای بیشتری را تهیه کرده اند کاربرد گیرنده ی عکاسی سرانجام امکان آشکارسازی وثبت نورلیزر را خواهدداد وممکن است ایجاد یک شبکه ی جهانی برای ردیابی ماهواره ای ونقشه برداری زمینی عملی شود. اما مسائل دیگری باقی می مانند که شامل اثرجو روی نورلیزر قطبیده ی باریک باند وبه کارانداختن همزمان تعدادی گسیلنده های لیزری که ممکن است فاصله ی زیادی ازیکدیگر داشته باشند می شوند.

اما دربرابرتکنولوژی فعلی هیچ مسئله ای نمی تواند دوام داشته باشد ویقین روزی فراخواهد رسید که توجیه بسیاردقیق نقاط روی زمین امکان پذیرباشد. علاوه براین لیزر درکاربرد خود وظیفه ی دیگری را برعهده خواهد داشت وآن افزایش دقت وراحتی مسافرت هوایی وتکمیل طرح نقشه برداری زمینی آنا به گونه ای سودمند خواهد بود. برخی بررسیهای اساسی دراین باره به وسیله ی ال . ایلیف ودیگران درآزمایشگاههای پژوهشی کمبریج نیروی هوایی دربدفورد ماساچوستی انجام گرفته است.

ارسال شده توسط : پژوهشگر سایت - ١٦  فروردین , ١٣٨٩